ای تکیه گاه و پناه
زیباترین لحظه های
پر عصمت و پرشکوه
تنهایی و خلوت من
ای شط زیبای پر شوکت من
ای با تو من گشته بسیار
در کوچه های بزرگ نجابت
ظاهر نه بن بست عابرفریبنده ی استجابت
در کوچه های سرور و غم راستینی که مان بود
در کوچه باغ کل ساکت نازهای ات
درکوچه باغ گل سرخ شرم ام
در کوچه های نوازش
درکوچه های چه شب های بسیار
تا ساحل سیمگون سحرگاه رفتن
در کوچه های مه آلود بس گفت و گوها
بی هیچ ازلذت خواب گفتن
درکوچه های نجیب غزل ها که چشم تو می خواند
گه گاه اگر از سخن باز می ماند
افسون پاک منش پیش می راند
ای شط پرشوکت هر چه زیبایی ی پاک
ای شط زیبای پرشوکت من
ای رفته تا دور دستان
آنجا بگو تا کدامین ستاره ست
روشنترین همنشین شب غربت تو
ای همنشین قدیم شب غربت من
ای تکیه گاه و پناه غمگین ترین لحظه های کنون بی نگاهت تهی مانده از نور
در کوچه باغ گل تبره و تلخ اندوه
در کوچه های چه شب ها که اکنون همه کور
آنجا بگو تا کدامین ستاره ست
که شب فروز تو خورشید پاره است؟